#Doeslief

#Doeslief

Als ik de beelden op het journaal zie dan vraag ik me echt af wat de mensheid bezielt!
Artsen, verpleegkundigen en GGD medewerkers die bedreigd of mishandeld worden omdat zij hun werk veilig voor iedereen willen doen.
Buschauffeurs die in elkaar geslagen worden omdat ze vragen of passagiers een mondkapje willen opzetten.
Politici die bedreigd en geïntimideerd worden door mensen die het ergens niet mee eens zijn.
Politieagenten die getreiterd en beledigd worden door demonstranten.

Echt, in het begin van de corona crisis was iedereen één! We zouden het samen bestrijden. Nou, voorlopig bestrijden we alleen elkaar!

Maar wat ik mij nu afvraag: wat leren onze kinderen nu van deze beelden op het journaal?
Dat je, als je het ergens niet mee eens bent, je een grote mond moet hebben en gewelddadig moet zijn? Het begon al toen met die zwarte Piet demonstraties.
Ik zag het al voor me:

“Papa, waarom waren jij en die andere mensen zo boos op de televisie?”
“Dat is omdat wij vinden dat zwarte Piet moet blijven, dat hoort bij onze cultuur en tradities!”
“Moet blijven? Gaat zwarte Piet weg dan… met alle cadeautjes?!
“Nee jongen, zwarte Piet blijft, maar hij krijgt een andere kleur.”
“Maar krijgen we dan nog wel cadeautjes?”
“Ja, natuurlijk, maar ze zitten aan onze traditie!”
“Maar krijgen we dan nog wel cadeautjes?”
“Ja, maar…”
“Gelukkig! Ik wil een racebaan!”

En nu met die ‘ze-zitten-aan-onze-vrijheid’ demonstranten. Ja, dat klopt. We leven en een vrij land, en dat staat in de grondwet. En nee, misschien werken die mondkapjes niet optimaal, maar in Aziatische landen lopen ze zo al jaren, dus het zal wel wát nut hebben. Het is vreselijk voor de bedrijven die failliet gaan, maar als we ons nu even allemaal aan de (toch niet zo héél moeilijke) regels houden, krijgen we dit rot-virus onder controle en kunnen die bedrijven weer proberen op te krabbelen…

En laten we eens wat liever vóór en tégen elkaar zijn, want ik word zó moe van al dat geschreeuw, geweld en gezeur van mensen die even hun zin niet krijgen!

Ik hou mijn  hart vast de komende jaren in de kraamgezinnen:

“Kom Joep, ik breng je naar bed, mama en je babybroertje gaan ook even slapen”
“Nee ik wil niet slapen en ik ga niet slapen,  ik maak zelf wel uit of ik ga slapen!”. Terwijl Joep zijn middelvinger naar mij opsteekt, voor mij gaat staan,  mij een takke-trol noemt en mij een trap geeft.
Vervolgens gaat hij zijn kamertje in waar hij met een zwarte stift ‘we leefen in een vrei lant en ik wil niet slaapen’ op zijn anti-doorlek onderlaken schrijft… 

Laat een opmerking achter

Your email address will not be published.