strijken

Over het algemeen kom ik bij leuke en lieve gezinnen.
Gezinnen die blij zijn dat ik er ben, die blij zijn dat ik ze uitleg hoe ze hun baby het beste kunnen verschonen, temperaturen en aan en uitkleden, die blij zijn als ik ze laat zien hoe ze hun baby goed kunnen aanleggen of fles voeden.
Die blij zijn als ik er even een wasje ingegooi en een stofzuiger door het huis trek, al hoort dat sinds kort niet meer echt tot ons taken pakket.

Maar soms, heel soms komt er een gezin voorbij waarbij ik denk: ‘oh wat ben ik blij dat ik geen volle zorgen meer doe en hier dus maar 4 dagen ben’ , gevolgd door:’ oh wat zielig voor mijn collega die het overneemt’.

Zo had ik een keer een vader die bij binnenkomst, terwijl ik me nog aan het voorstellen was, zei dat ik mijn auto de volgende dag, op 5 minuten lopen moest neerzetten want daar was het gratis parkeren.
Ik checkte dit later en het bleek 1,5 km verder te zijn. En dat ga ik, met mijn korte pootjes niet in 5 minuten redden. Ja, als ik achterna gezeten wordt misschien…

Het gezin had een bezoekersparkeervergunning  wat 10 cent per uur kostte en hoewel ik het altijd fijn vind om aardig gevonden te worden, kwam nu de cynische kraamheks in mij naar boven  en vroeg ik of hij steggelen over  €4,90 echt de moeite waard vond.

Later die dag stond ik de was op te vouwen en kwam hij vertellen dat de strijkbout daar, achter mij,  op de plank stond. Ik dacht dat hij een grapje maakte dus ik zei:” fijn, lekker daar laten staan dan!” Hij keek mij geïrriteerd aan en zei dat de babykleding gestreken moest worden vanwege de bacteriën.

Nu kun je mij een hoop verwijten, maar niet dat ik weet wanneer het beter is om even niets te zeggen, dus mijn vraag of hij de dag ervoor de kleding met een wasbord in de gracht had gewassen, viel niet helemaal goed.

Nodeloos te zeggen dat het 4 lange, vermoeiende dagen werden…