Bloemendaal

Dat ik het richtingsvermogen van een dooie mol heb, is geen geheim. Maar ook Sjefke heeft daar soms last van. Sjefke is mijn navigatie. Ik kon kiezen tussen een Nederlandse vrouwenstem of een Belgische mannenstem, en aangezien ik de Belgische tongval heerlijk vind heb ik voor Sjefke gekozen. Nou ja, ik geloof niet dat hij echt zo heet, maar zo noem ik hem.

Ik moest naar Bloemendaal, een van de welvarendste gemeentes van Nederland. Ik reed door het bos met aan de ene kant villa’s en aan de andere kant landhuizen, met oprijlanen waar je een camping zou kunnen beginnen.

Ik moest op nr 21A zijn en volgens Sjefke was ik er al. Ik zag een groot hek met 21 dus liep een stukje heen en weer maar zag geen A.

Ik belde dus maar aan op de video deurbel van 21.
Het duurde even maar toen hoorde ik een krakende stem :”hallo?”.
“Goedemiddag, kraamzorg” zei ik.
“Hallo?” klonk de stem weer. “Goedemiddag, kraamzorg” probeerde ik, iets harder. Dit herhaalde zich nog 3x, steeds harder en uiteindelijk zei de stem:”kraamzorg zei u?”
Ik slikte “Nee, hondenuitlaatservice Het Natte Snuitje” in terwijl de stem verder ging met:
“Nee, kraamzorg hebben wij niet meer nodig, u moet bij de buren zijn! Maar…is het meisje geboren?” Ik zei dat ik dat niet mocht zeggen, beroepsgeheim. “Maar we weten al dat het een meisje is en u bent de kraamverzorgende” zei de stem. Tja, daar had hij een punt, dus nadat ik hem verteld had dat hij een nieuw buurmeisje had, ging ik weer op zoek naar nr A.

Ik liep een flink stuk terug en zag de poort van nr A, er stond een grote SUV voor het hek geparkeerd.

Nadat ik had aangebeld ging het hek open en kwam de nieuwbakken vader naar buiten om mij hartelijk te verwelkomen. Ik keek mijn ogen uit, wat een prachtig huis. Ik voelde me een beetje underdressed toen ik de trap op liep, een Downton Abbey jurk had hier beter gestaan.

Boven lagen moeder en kind al op mij te wachten en ook opa en oma waren er. Op de vraag of ik het makkelijk had kunnen vinden vertelde ik het verhaal van de buurman, die trouwens op vakantie bleek te zijn, vandaar de slechte verbinding.

Ze moesten er wel om lachen, behalve opa. Die vond het maar raar want het huisnummer stond toch duidelijk op het hek aangegeven…
Ik keek hem even wat langer aan en zei:” Dat klopt, maar als een niet nader te noemen opa zijn auto er voor zet, is het vanaf de weg niet te zien!”.

Zó, daar had ík weer een punt!