Herinneringen

Na zoveel gezinnen te hebben geholpen in al die jaren zijn er altijd wel een paar waar je aan terug denkt en afvraagt hoe het nu met ze zou gaan.

Zoals het gezin met de vader die op de ochtend van dag twee al vroeg wanneer de baby ’s nachts zou doorslapen en op dag vier vroeg wanneer er wat meer tijd tussen de voedingen kwam te zitten want ze hadden wat tijd voor zichzelf nodig. Ik had het vage vermoeden dat hij het over zichzelf had als hij over ‘ons’ sprak.
Ik denk niet dat er daar ooit een baby nr twee geboren is, of dat ze überhaupt nog bij elkaar zijn…

Of de baby die tijdens de eerste date verwekt werd en de ouders een paar weken voor de bevalling pas besloten te gaan samenwonen. Waar de grootouders op bezoek kwamen en zichzelf aan elkaar voor gingen stellen. Ze hadden elkaar nog nooit gezien!
En zij, de volgende dag, vol in de kraamtranen, met pijnlijke hechtingen en stuwing, blij zijn complete voetbalteam moest verwelkomen omdat hij dat wel een goed idee vond.

Of het gezin waarbij de beide ouders minder begaafd waren. Ik was daar 10 volle dagen geweest en had er alle vertrouwen in dat het goed ging komen, ondanks dat ik hoorde van de begeleid wonen medewerker, dat er een grote kans was dat de baby uit huis geplaatst zou worden.
Ze woonden bij mij in de buurt maar zag ze eigenlijk nooit.

Tot ik een paar jaar later bij de AH liep te winkelen en er uit een gangpad een klein meisje van een jaar of vier met haar kleine winkelwagentje bijna tegen mij aan reed. Ze begon gelijk tegen me te kletsen over wat ze allemaal voor lekkers in haar karretje had, en vroeg wat ik dan allemaal ging kopen… Het was een lekker spontaan en sociaal kind, en ze vertelde  dat ze met papa boodschappen aan het doen was. Op het zelfde moment zag ik die toenmalige kraamheer naar ons toe lopen en zij zei trots: “Dat is mijn papa!”
Ik heb nog even met hem staan praten en het ging goed met ze.

Toen ik de supermarkt uitliep had ik de tranen in mijn ogen staan, in combinatie met een glimlach van oor tot oor.
Het gezin was nog compleet! Oke, er zullen vast wel wat beren op hun weg komen, maar daar zullen ook wel weer oplossingen voor komen, maar voor nu had de liefde overwonnen!

Soms vraag ik in sommige gevallen nog wel om een update.
Zo was ik bij een gezin waarbij tijdens de zwangerschap van de tweede, bij de oudste van 3, acute leukemie werd geconstateerd.
Ook hier heb ik lange dagen gemaakt, ook omdat de vader het geestelijk even niet meer trok en was ingestort. Bij het afscheid na 10 dagen wenste ik ze alle geluk van de wereld en vroeg of ze me op de hoogte wilde houden.
Een half jaar later kreeg ik een appje van een onbekend nummer waarin stond dat hun zoon goed door al zijn chemo’s was gekomen, en dat het met haar man ook weer goed ging.
Ruim een jaar later stond ik te koken terwijl er weer een appje van haar binnenkwam.  Ik las het en begon te huilen…hij was genezen verklaard!

Deze laatste twee gezinnen zal ik nooit vergeten, zo lang ik leef!