Tweelingen

Ik heb niet vaak bij tweelingen gekraamd, maar er zijn er wel een paar in mijn geheugen blijven hangen…

Zo was er een gezin dat, toen de ouders wisten dat het twee jongetjes zouden worden, al dubbele kledingsetjes hadden gekocht. Want dat staat zo leuk, twee baby’s met dezelfde schattige outfitjes!

Na een dag wisten ze beter. Een uur na het omkleden spuugde nummer één zijn truitje onder, dus allebei de kinderen een nieuw truitje aan.  Daarna poepte nummer twee langs zijn luier naar buiten, dus allebei de kinderen een nieuw broekje aan.

Nadat dit ’s middags nog een keer gebeurde, waren de ouders er klaar mee. Sinds die dag lagen er twee verschillend geklede jongetjes in de box.

Dat een tweeling leuk, maar ook doodvermoeiend is, dringt vaak pas wat later door. Bij een ander gezin liep de borstvoeding nog niet zo lekker, het oudste kindje vroeg ook veel aandacht en als baby één ging huilen, deed baby twee vrolijk mee. Voor beide ouders was het aanpoten, dus ik probeerde ze zoveel mogelijk te ontzorgen.

De baby’s kregen afgewisseld de borst en een flesje. De voedingen wilde ik zoveel mogelijk door de ouders zelf laten doen , dus nadat ik één kind aan moeder had gegeven om aan te leggen ging ik voor het tweede een flesje klaarmaken. Ik draaide de speen op de fles en gaf deze aan vader. Na een minuut of tien zei hij dat er volgens hem niets uit het flesje kwam… Misschien had ik hem er te strak omgedraaid en zat hij vacuüm. Ik stelde voor dat hij hem even open moest draaien. Dat deed hij en direct erna draaide hij het flesje richting de baby, die de volledige inhoud van het flesje in zijn nek kreeg…

Vader keek me zo beteuterd aan dat ik niet durfde te zeggen dat ik er vanuit ging dat hij wel zou snappen om het flesje daarna ook weer dicht te draaien.

Terwijl hij een nieuw flesje maakte heb ik de baby maar snel schoongemaakt en droge kleding aangetrokken. Toen ze allebei gedronken hadden legde ik beide jongens in de box, stuurde vader en moeder naar bed en ben gaan tekenen en puzzelen met de oudste.

Ook was ik een keer bij een gezin met een heel nieuwsgierige buurvrouw. Dat vertelde moeder later, maar ik had het al door toen ik voor de deur stond te wachten en vanuit mijn ooghoek een bejaarde vrouw met haar hoofd tussen twee sanseveria’s achter het raam bij de buren zag staan.

Later die week stond ze ook al een keer met een bosje bloemen voor de deur, die zij van plan was aan het kraamgezin te geven. Maar ik had de opdracht gekregen haar niet binnen te laten. Nou, dát kun je wel aan mij overlaten! Hoogtepunt van de week voor mij!

Of de keer dat ik naar huis wilde gaan en zij mij, toen ik in de auto stapte, aanhield en vroeg hoe het ging. Meer dan ‘Goed hoor!’ was ik niet van plan te zeggen, maar toen ze vervolgens vroeg of het niet lastig was om de twee baby’s uit elkaar te houden, kon ik het niet laten om te zeggen: ‘Nou! Ze lijken echt wel veel op elkaar, dus best lastig! Maar gelukkig heeft de ene een piemeltje en de ander niet. Fijne dag verder.’