Ik ben deze week bij een heel leuk gezin waar een pracht dochter geboren is. Zij heeft een bijna 3-jarig broertje. Ik vergis me soms in zijn naam, noem hem Dylan in plaats van Lennon (vorig gezin had een Dylan) maar hij noemt mij af en toe Juf in plaats van Emmy, dus dat heft elkaar op.
Hij kletst de oren van mijn hoofd als we alleen zijn, maar met papa of mama in de buurt is hij soms wat meer verlegen naar mij toe.
Boekjes voorlezen, hem op de wc zetten om te plassen, samen Tering…eh Teletubbies kijken, dat is prima. Maar als ik ’s middags wegga en papa zegt: “Krijgt Emmy een high five?” krijg ik niets, en geef ik, om niet helemaal voor Jan Doedel te staan, papa er dan maar een…
Vanmorgen vroeg papa aan hem of hij wist wie er zo zou komen? “Emmy, Emmy komt zo.”
Waarop hij heel lief zei: “Mijn Emmy.”
Laat die high five maar zitten, dit vind ik veel liever!
Epiloog: Zojuist afscheid genomen en ik kreeg naast een high five een hele dikke knuffel 🥰
High Five
Laat een reactie achter